Categorie Archief nieuws

doorDDV

Verhuizing

Per 1 mei verhuist de Daklozenvakbond vanuit de Nieuwe Herengracht 18 naar het Huis van de Buurt aan de Wittenburgerstraat 201, 1018 LT te Amsterdam. In het nieuwe pand beschikken wij over een eigen ontvangstruimte en een eigen spreekkamer.

Onze nieuwe locatie maakt de uitbreiding van de openingstijden mogelijk. Ook kunnen we de privacy van cliënten bij intake of ander persoonlijke gesprekken beter waarborgen. We zijn blij met deze ontwikkeling.

doorDDV

Bestuurder gezocht

De Daklozenvakbond is op zoek naar een gemotiveerde bestuurder met affiniteit met financiën. Voel jij je aangesproken en heb je een CV waar wij mee weglopen laat dan van je horen op ja@dedaklozenvakbond.nl.

Het betreft een onbezoldigde functie, die je minimaal rond de 2 uur per maand kost, tenzij je er zelf meer werk van wilt maken. Je taken betreffen het aansturen, bijhouden en controleren van de inkomsten en de uitgaven. Het samen aanvragen van subsidies, het regelen van de loonafdrachten en de afrekening van de subsidie(s). Wil je meer weten mail dan onze voorzitter carolien@dedaklozenvakbond.nl.

 

doorDDV

Symposium Ending Homelessness op 14 mei 2019

Wat is er nodig om dak- en thuisloosheid in Amsterdam te voorkomen en te verhelpen? Wat weten we al? En naar welke antwoorden zoeken we nog? We nodigen je uit om samen met ervaringsdeskundigen, professionals, studenten, onderzoekers, beleidsmakers, vrijwilligers en docenten aan de slag te gaan tijdens het symposium ‘Ending homelessness’.

In lezingen, panelsessies, werksessies en mini-symposia worden praktijkervaringen, onderzoeksuitkomsten en beleidsperspectieven gedeeld en besproken. Zo kan worden vastgesteld wat al goed gaat en wat verbetering behoeft, resulterend in een gezamenlijke actielijst. In het plenaire programma is de voertaal wisselend Engels en Nederlands. Het merendeel van de werksessies en mini-symposia is in het Nederlands.

Thema’s die aan bod komen zijn:

  • Voorkomen van dak- en thuisloosheid (onder andere preventie van huisuitzettingen, vroegsignalering van crisis, bemoeizorg)
  • Dak- en thuisloze jongeren
  • Sociale inclusie en vermaatschappelijking (onder andere ondersteuning in de wijk, rol van het wijkteam, Housing First, respijthuis, personen met verward gedrag en combineren veiligheid en zorg)
  • Herstelondersteuning (onder andere krachtgericht werken, zelfbeheer, inzet ervaringsdeskundigheid)
  • Laagdrempelige ondersteuning en economisch daklozen

Bijdragen onder andere van:

  • Deborah Padgett (Silver school of social work, New York University)
  • Dan Herman (Silberman school of social work, Hunter college New York)
  • Judith Wolf (Impuls, Radboud Universiteit en G4-USER)

Programma

Het volledige programma volgt dit voorjaar.
Heb je ideeen over thema’s, sprekers of onmisbare projecten? Of ben je docent en wil je samen met studenten een bijdrage leveren? Neem contact op via endinghomelessness@hva.nl

Het symposium is een gezamenlijk initiatief van:

  • Hogeschool van Amsterdam (Opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, lectoraat Armoede Interventies)
  • Werkplaats Sociaal Domein
  • Bestuurlijk Overleg Zwerfjongeren Amsterdam
  • HVO-Querido
  • G4-USER, academische werkplaats openbare geestelijke gezondheidszorg
doorDDV

De Daklozenvakbond zoekt gemotiveerde vrijwilligers

Vind je het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en iets te doen voor mensen in een kwetsbare positie? Voor ons inloopspreekuur op de Nieuwe Herengracht 18 te Amsterdam zoeken wij 2 tot 3 nieuwe vrijwilligers voor 2 x 4 uur per week.

De Daklozenvakbond is een kleine organisatie voor en door daklozen. Wij werken met ervaringsdeskundigen. Wij bieden ondersteuning en verzorgen briefadressen. De werkzaamheden die we aan je vragen zijn divers: het uitgeven van post, een luisterend oor en het geven van ondersteuning.

Voor jouw inzet vinden wij vijf zaken belangrijk:

  1. Je bent een stevige persoonlijkheid.
  2. Je hebt affiniteit met de doelgroep: weet empathie en een luisterend oor te combineren.
  3. Je weet om te gaan met opdrachten en stelt je vragen aan onze coördinator.
  4. We kunnen op je rekenen. Je bent betrouwbaar: afspraak is afspraak, je komt op tijd komen en doet wat je zegt.
  5. Je bent niet bang voor honden.

Je moet vanzelfsprekend beschikbaar zijn tijdens onze spreekuren, die houden we op maandagen van 09.00- 16.00 uur en op donderdagen van 09.00-13.00. Een verklaring omtrent gedrag is verplicht en wordt door ons aangevraagd, nadat we besluiten samen te gaan werken.

Je werkt onder aansturing van onze coördinator, die je inwerkt en ondersteunt bij je werkzaamheden. Wij bieden een heel leuk, bijzonder team,  vrijwilligersvergoeding en reiskostenvergoeding.

Voel je je aangesproken laat het ons weten en mail je motivatie voor 10 maart aan ja@dedaklozenvakbond.nl.

 

doorDDV

Koud, en dak– en thuisloos? Dan is er in Amsterdam de winteropvang

31 oktober 2018

De winteropvang voor dak- en thuislozen is vanaf 1 december weer open. De opvang blijft open tot 1 april van komend jaar. Het is het vijfde jaar dat de gemeente Amsterdam aaneengesloten winteropvang biedt. De manier waarop de winteropvang wordt aangeboden is dit jaar wel iets anders dan voorgaande jaren.

Winteropvang op twee locaties

De opvang is deze winter op twee locaties: in een voormalige school in de Nieuwe Looiersstraat en bij de Alfa Driehoek in Westpoort (op een terrein aan de Contactweg) komt een tijdelijke opvanglocatie. Zo nodig worden extra veldbedden geplaatst in de inloophuizen van De Regenboog.

Bed, douche, warme maaltijd en ontbijt

De winteropvang is bedoeld voor dak- en thuislozen die niet zelf in een alternatief kunnen voorzien. De mensen die toegelaten worden tot de winteropvang kunnen tussen 16.30 en 22.00 uur naar binnen. Daar krijgen ze een bed, douche, warme maaltijd en ontbijt. Overdag verlaten zij de opvang uiterlijk om 09.30 uur.

Voorwaardelijke toegang

Dak- en thuislozen die gebruik willen maken van de winteropvang, krijgen eerst een voorwaardelijke toegang van maximaal tien werkdagen. Bij elke bezoeker wordt binnen die periode onderzocht of er sprake is van extra kwetsbaarheid en of er misschien speciale zorg nodig is. Zo ja, dan wordt de betrokkene verwezen naar de reguliere opvang. Daarnaast wordt bekeken of er een aantoonbare binding is met Amsterdam. Als dat niet zo is, wordt hij of zij terugverwezen naar de regio waar hij of zij vandaan komt.

Winterkouderegeling

Als de winterkouderegeling wordt uitgeroepen, heeft iedereen die in Amsterdam dakloos is en geen onderdak kan vinden, toegang tot de winteropvang. Dit is om te voorkomen dat mensen letsel oplopen door buiten te slapen. De politie, veldwerk en het Mobiel Team halen mensen dan actief van straat.

Melden bij de screeningsbalie

Dak- en thuislozen die gebruik willen maken van de winteropvang moeten zich eerst melden bij de screeningsbalie Bijzondere Doelgroepen aan de Jan van Galenstraat 323, ingang B. De screeningsbalie is open op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag tussen 14.00 en 16.00 uur. De GGD voert hier met iedereen een intakegesprek.

Meer informatie

  • Het college ziet deze winter als een overgangsjaar. Op basis van de ervaringen en bezoekerscijfers van dit seizoen, gaat het college komend voorjaar met de raad in gesprek over een definitief en toekomstbestendig model voor de winteropvang.
  • Dak- of thuisloos? Kijk op de website
doorDDV

Burgemeester Femke Halsema spreekt met belangenbehartigers

Op  20 augustus 2018 nodigde burgemeester Femke Halsema belangenbehartigers en vertegenwoordigers van de  MO uit voor een themamiddag rond om de problematiek van daklozen en randgroepen. Het gesprek vond plaats in de ambtswoning.

De Daklozenvakbond heeft voor deze dag wel een klein geheim plannetje..een die als het lukt veel betekent voor de toekomst van ons doelgroep.

Aan de avond van de 20 augustus zullen wij verslag van het gesprek en ons geheim hier plaatsen…

doorDDV

Straatjuristen stoppen ermee

‘Niemand luistert naar ons’ Caroline de Groot: ‘In het mensenrechten verdrag staat dat iedereen recht heeft op opvang. De gemeente komt ineens met eisen van zelfredzaamheid.’ De twee medewerkers van Bureau Straatjurist, waar daklozen terecht kunnen met vragen, stoppen ermee. Ze lopen vaak tegen te starre Amsterdamse regels aan. ‘Dit is waar je rechten voor studeert.’

Het parool door: Hanneloes Pen

Jurist Caroline de Groot (59) is inmiddels een bekende in de daklozenwereld. Al zeven jaar helpt de oud verpleegkundige dak- en thuislozen met juridische adviezen over het verkrijgen van een opvangplek of uitkering of bij de kwijtschelding van schulden. Maar met stip op één staat haar hulp bij het aanvragen van een briefadres. “Het is de meest gestelde vraag van daklozen: hoe kom ik aan een briefadres? Zonder briefadres besta je niet. Je krijgt geen uitkering, geen zorgverzekering, geen DigiD. Je kunt je niet inschrijven bij Woningnet en mag niet de stemmen.

Eigenlijk ben je rechteloos.” Het is een hoofdpijndossier, zegt ze, dat nog steeds niet is opgelost. “Elk jaar weer schrijven we het op in ons jaarverslag en kaarten we het aan in het overleg. Vooral mensen die bij iemand op de bank slapen – dat kunnen dakloze gezinnen en alleenstaanden zijn- krijgen geen briefadres. Er wordt helaas niets aan gedaan.”

Ambassadeur Van der Laan

De Groot zette zeven jaar geleden, na haar studie rechten, het juridisch steunpunt voor dak- en thuislozen op dat al snel werd omgedoopt tot Bureau Straatjurist. “Dat is waar je rechten voor studeert: voor mensen die kwetsbaar zijn.”
Het steunpunt werd destijds geopend door burgemeester Eberhard van der Laan, die ambassadeur van de daklozen was. Om het jaar nodigde hij de medewerkers van Straatjurist uit voor een gesprek. “Hij vond het, als oud advocaat, belangrijk dat daklozen toegang hadden tot het recht en ook dat ze stemrecht hadden.”
Weggestuurde daklozen krijgen geen beslissing op papier en kunnen dus ook geen bezwaar aantekenen. De ambtenaar die vervolgens door Van der Laan op haar af werd gestuurd, beloofde dat er een loket zou komen waar daklozen hun briefadres kunnen aanvragen. “Maar dat loket is er nog steeds niet. Er is inmiddels wel een mailadres waar ze naar kunnen schrijven en via dat adres worden ze al dan niet afgewezen.”

In zeven jaar 2705 daklozen geholpen

De Groot heeft in die zeven jaar op de kop af 2705 daklozen geholpen. Toen ze net begon, kende ze Amsterdam, noch de daklozenwereld. Ze verspreidde folders van haar steunpunt en hield kennismakingsgesprekken. Weldra liep haar ‘wachtkamer’ vol. In 2014 kwam haar collega Jenny Boer (60) erbij. Hun clientèle bestaat vooral uit mannen van middelbare leeftijd, de ‘klassieke’ dakloze, maar er komen ook gescheiden mannen langs die van adres naar adres trekken of moeders met kinderen die de nachten doorbrengen in hun kennissencircuit.
Een ander heikel punt in haar praktijk, zegt De Groot, is het ontbreken van een schriftelijke verklaring als daklozen worden geweigerd bij de opvang of het aanvragen van een uitkering. “Een dakloze die om opvang of een uitkering vraagt, wordt vaak weggestuurd bij de balie van de gemeente of DWI. Ze krijgen geen beschikking, een beslissing op papier, en kunnen dus ook geen bezwaar aantekenen. Hoe kan dat in een wereldstad als Amsterdam?”
Volgens het mensenrechtenverdrag heeft iedereen recht op opvang.

De gemeente komt ineens met eisen van zelfredzaamheid

Ook de regel dat daklozen niet worden opgevangen als ze zelfredzaam zijn, gaat haar aan het hart. “Als een dakloze geen psychiatrische problemen heeft of verslaafd is, is hij zelfredzaam en mag hij dus niet in de opvang. Wij vinden dat een rare interpretatie van de wet. Volgens het mensenrechtenverdrag heeft iedereen recht op opvang. De gemeente komt ineens met eisen van zelfredzaamheid. Iemand die op straat terecht komt, is toch duidelijk niet zelfredzaam.” De Groot en Boer voelen zich gesteund door het recente rapport van de Amsterdamse Rekenkamer die stelt dat de opvang in Amsterdam verte wensen overlaat. Er is geen opvang voor het groeiend aantal daklozen en de doorstroom is slecht. Ze publiceerde er wetenschappelijk over met Jochem Westert in het NJB.

Schrijnende gevallen

Nog één ding moet haar van het hart: de troosteloosheid van de opvang. “Waarom zijn de matrassen zo dun? Waarom krijgen daklozen geen kastzakje waar ze overdag hun rugzak of spullen kunnen neerzetten. Soms maak ik me zo zorgen over de hele schrijnende gevallen dan lever ik iemand letterlijk af bij de GGD of de opvang.” Toch is het na zeven jaar genoeg geweest en willen ze een statement maken. “We zijn het moe om elk jaar dezelfde riedel te ho
uden: dat iedereen recht heeft op opvang, dat de bejegening van daklozen beter moet, dat er beschikkingen moeten komen. Niemand luistert naar ons, wij worden er moedeloos van. Nu is de gemeente aan zet. Wij stoppen ermee.”
Twee nieuwe medewerkers nemen het Bureau Straatjurist volgende week over.
doorDDV

Rekenkamers: Daklozenopvang in vier grote steden ondermaats

Gepubliceerd: 24 mei 2018 09:22

De vier grote steden leveren niet genoeg passende ondersteuning aan dak- en thuislozen. Er zijn wachtlijsten voor zowel opvangbedden als betaalbare woonruimte om naar door te stromen. Dat komt naar voren uit een rapportage van de rekenkamers van de G4 (Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht).

Het wachten op begeleiding en opvang leidt vaak tot verdere achteruitgang van de cliënt in kwestie. Ook na plaatsing schiet de ondersteuning vaak tekort. De steden kijken nog te veel naar het systeem en de regeltjes in plaats van naar de cliënt, luidt de kritiek.

Uit de rapporten blijkt verder dat de samenwerking tussen de vier grote steden op het gebied van daklozenbeleid minder is geworden, terwijl ze veel van elkaar zouden kunnen leren.

In elk van de steden is wel een beleidsonderdeel te noemen dat heel goed gaat. Zo krijgt een dakloze in Amsterdam een begeleider toegewezen die hem helpt instromen in de opvangprocedure. In Rotterdam geldt dat ook, maar alleen voor jonge daklozen tot 23 jaar.

In Utrecht wordt gefocust op financiële begeleiding, zodat de cliënt zijn geldzaken kan regelen als hij eenmaal weer op zichzelf woont. Den Haag regelt snel woonruimte en financiële hulp voor mensen die dakloos zijn geraakt door geldproblemen, maar die wel zelfredzaam zijn en geen verslavings- of psychiatrische problemen hebben.

De rekenkamers hebben het onderzoek gedaan, omdat het aantal dak- en thuislozen na een jarenlange daling weer lijkt toe te nemen. Ook is de populatie diverser geworden.

doorDDV

Steeds meer daklozen in Europa

Het aantal daklozen in Europa groeit de laatste jaren explosief. Ook in landen met goede sociale voorzieningen, zoals Nederland, neemt het aantal toe.

Dat schrijft Trouw op basis van een onderzoek van de Europese daklozenorganisatie Feantsa.

De directeur van de organisatie, Freek Spinnewijn, zegt in de krant dat het opvallend is dat het aantal daklozen ook toeneemt in landen als Nederland, Duitsland en Denemarken. Die landen hebben een goed socialezekerheidsstelsel om mensen te helpen voordat ze dakloos worden.

Een van de oorzaken is volgens Spinnewijn dat er flink is bezuinigd op daklozenprogramma’s tijdens de economische crisis. Ook zou er volgens de directeur meer gedaan moeten worden aan herintegratie van daklozen.

In Finland krijgen daklozen voorrang op sociale huurwoningen. Volgens de Finse organisatie achter deze maatregel is het niet eenvoudig om het in andere landen over te nemen. In veel Europese landen is namelijk een huizentekort, waardoor het toewijzen van woningen aan daklozen lastig wordt.

doorDDV

Housing First: ‘Daklozen weer burgers maken’

Daklozen met een verslaving van de straat plukken en een appartement geven, zonder enige voorwaarde, zonder verplichte begeleiding. Housing First is een programma dat in verschillende steden ter wereld aanslaat. “Leren omgaan met de stilte in een appartement is vaak nog het moeilijkste.”

P atricia (*) leefde vier jaar op straat, met al haar bezittingen in plastic zakken. Ze weigerde elke vorm van hulpverlening. Uiteindelijk stapte ze toch in het programma Housing First. Waarom? Omdat ze de garantie kreeg dat ze helemaal autonoom zou zijn en ze geen andere vorm van hulp of behandeling zou moeten aanvaarden.

Patricia kreeg een woning toegewezen. Daar zette ze geleidelijk kleine stappen van het straatleven naar een leven onder dak. De vrouw legde eerst karton op de vloer van de woonkamer en sliep daar de eerste maanden. Pas dan vroeg ze om een paar meubels. Later nog verhuisde ze naar de slaapkamer. Na zes maanden gebruikte ze voor het eerst de douche, en ondertussen maakt ze ook eten klaar in de keuken.

Die aanpak is typisch voor Housing First, zegt Muriel Allart van SMES-B aan brusselnieuws.be. Haar organisatie trekt samen met Infirmières de la Rue (IDR) aan de kar van het Amerikaanse hulpprogramma, dat in steeds meer steden over heel de wereld ingang vindt. Daklozen worden van de straat gehaald en krijgen een huurwoning, zonder enige voorwaarde. “Wij dwingen niemand om wat dan ook te doen nadat ze een woning hebben gekregen, maar we gaan wel heel vaak langs om te kijken wat de persoon zelf wil.”

“Selectiecriterium bij ons is dat de persoon op straat leeft, mentale problemen heeft én psychotrope middelen gebruikt,” zegt Allart. “Woonbegeleiding voor gezonde mensen is er al. Wij concentreren ons op mensen die problemen cumuleren en elders uit de boot vallen.”

Spiegel
De aanpak van Housing First is tegengesteld aan programma’s waar eerst aan de verslavingsproblemen van de dakloze gewerkt wordt, voor hij woningbegeleiding krijgt. Housing First kan echter veel betere resultaten voorleggen. “De woning is de basis. De persoon is veilig, eet gezonder omdat voeding in de koelkast kan, en hulpverleners hoeven de straten niet meer af te schuimen om hem te zoeken. En heel belangrijk: de identiteit van de persoon verandert, van ‘dakloze’ naar een burger met rechten zoals jij en ik. Dan is het veel makkelijker om je leven weer op de rails te krijgen.”

Dat toont ook het voorbeeld van Marie (*). Die woonde al tien jaar op straat toen ze een woning toegewezen kreeg. Sinds ze daar elke dag in een spiegel kan kijken, zorgt ze veel beter voor zichzelf en wil ze haar tandproblemen laten aanpakken. Ze drinkt daardoor ook veel minder dan voordien.

Terug naar de realiteit
Een woning kan ook meer onmiddellijk effect hebben dan een psychiatrische behandeling, ondervond Vincent Désirotte van IDR. “Zo hielpen we een man met ernstige problemen, het type dat op straat staat te roepen en dat je met moeite durft benaderen. Toen ik hem zei dat hij met mij een woning kon gaan bezichtigen, wilde hij me eerst niet geloven. Maar eenmaal we er waren, werd hij superpragmatisch: hoeveel kost het, hoe kan ik dat betalen, hoe netjes is de badkamer? Het was frappant hoe hij plots terugkeerde naar de realiteit. Het gaat nog altijd goed met hem.”

Ook de meeste andere ex-daklozen stellen het, met ups en downs, goed. Een veertigtal mensen zijn al gehuisvest, 90 procent zit nog altijd in de woning en 95 procent betaalt netjes de huur.

Nochtans lopen de eerste weken in de woning niet van een leien dakje, en zijn ze vaak zelfs moeilijker dan het leven op straat. “Plots duiken allerlei problemen op die er niet waren”, zegt Désirotte.

“Facturen voor gas en water lopen binnen, je moet rekening houden met je buren. En als je gewend bent aan voortdurend licht en lawaai op straat, dan kan een stille, eenzame flat heel bedreigend zijn. Onlangs gingen we met een man naar zijn nieuwe appartement. Eenmaal binnen werd hij plots veel nerveuzer en begon hij luid te praten. ‘Ik kan niet tegen de stilte’, bekende hij. Ze moeten echt leren om tijd alleen door te brengen, hun sociale contacten beheren. Tijdens de feestdagen is het voor ons hard werken, want veel ex-daklozen krijgen het dan erg moeilijk.”

Goedkoper
Toen de organisaties het project in 2008 leerde kennen, was er bij politici nog maar weinig enthousiasme, maar vandaag staat Housing First ingeschreven in het beleidsplan van federaal staatssecretaris voor Armoedebestrijding Elke Sleurs (N-VA). SMES-B en IDR hopen dat het in juni wordt verlengd.

“Een studie in Canada heeft aangetoond dat het programma goedkoper is dan wanneer de daklozen blijven meedraaien in de carrousel van opvangcentra, gevangenissen en ziekenhuizen. Dat zien we bij ons ook. Een ziekenhuis dat weet dat een patiënt dakloos is, houdt hem vaak veel langer in behandeling dan wanneer hij een huis heeft om naar terug te keren.”

(*) Om privacyredenen werden de namen in dit stuk veranderd.